وقتی که ثمره ی جشن های فرهنگی شهرداری تهران به مناسبت میلاد امام زمان (عج) این باشد:
وقتی بی حیائی و بی عفتی بشود فرهنگ رایج نقش آفرینان فرهنگ و هنر یک کشور اسلامی:
وقتی هر که عشوه گری اش بیش نقش آفرینی اش بیشتر:
وقتی قرار کلاس های تفکیک شده ی عقیدتی خواهران و برادران زمان انقلاب و جنگ، جای خود را بدهد به قرارهای شرم آور و رقت بار فیس بوکی:
وقتی قبور مطهر شهدای عزیز، بشود چراگاه توله سگی که همراه عزیزش به گردش آمده:
وقتی بهشت زهرا (س) بشود محل گرفتن چنین عکس های یادگاری ای که فوکوس آن روی لنگ های هوا شده چهار ... از جمله بیتا بادران و نیوشا ضیغمی باشد:
تف بر غیرت من اگر ساکت بنشینم و بی تفاوت باشم
هجرت چهل ساعته به بهشت زهرای (س) تهران
قطعه 53 ، ردیف 85، شماره 14
از نماز صبح 5 شنبه بیست و چهارم تا نماز عشاء جمعه بیست و پنجم شهریور نود
حداقل کار، اطلاع رسانی است
× پی نوشت:
1- این حرکت صرفا یک تکلیف دینی است و هرگز اهداف سیاسی را دنبال نمی کند. سیاسی نمودن این اعتراض در حقیقت منحرف کردن و ایجاد تحریف در آن است. " سوء استفاده ممنوع "
2- ضمن تشکر صمیمانه از دوستانی که در زمینه اطلاع رسانی فعالند، به اطلاع میرسانم تا کنون مطلب فوق در این آدرس ها لینک گردیده است:
شصت و نه روزه بودم که سربند مقدس " فرزند شهید " بر سرم بستند. سربندی که مثل خاک تربت، تا قیام قیامت نقش جبینم خواهد بود. روزی با همین سربند سر از لحد برمیدارم و با افتخار فریاد خواهم زد: " أمیری حسین و نعم الأمیر ، و الله أکرمنا بالشّهاده فی سبیله ، و أعزّنا بطلب دمه تحت رایة ولیه ، الحجة القائم المهدی صلوات الله و سلامه علیه "